Teksty

 

24 grudnia 1971- godz. 24.00.
Pierwsza Pasterka w Mistrzejowicach,
odprawiona przez ówczesnego Arcybiskupa Metropolitę Krakowskiego,
późniejszego Papieża Jana Pawła II.
 
Dla tworzącej się parafii Ks. Kardynał ofiarował złoty ornat, w którym widnieje napis:
„J. Em. Ks. Kard. K. Wojtyle z okazji 25-lecia kapłaństwa parafia Dębniki”.
Ornat jest w posiadaniu naszej parafii.
 
2 IV 1972 – godz. 6.00.
Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego, Nowa Huta – Mistrzejowice
kazanie ks. kardynała Karola Wojtyły.
 
„I ja tu także jestem po to, ażebym razem z Wami, drodzy Bracia i Siostry, razem z waszym niestrudzonym duszpasterzem, zaświadczył o tym, że my tu wszyscy razem, w Mistrzejowicach, wierzymy w Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, i pragniemy przy nim stanowić gminę chrześcijańską, czyli pa­rafię. (...) My mówimy i piszemy jasno. Piszemy do wszystkich, bo przecież my szanujemy władzę. Zwracamy się do tej władzy z prośbą, ażeby ten fakt społeczny, który się dokonuje, którego my wszyscy jesteśmy świadkami, znalazł swoje uznanie i żeby znalazł właściwe warunki. Bo przecież mamy na razie tę skrom­ną, mizerną salkę katechetyczną i nie możemy się w niej po­mieścić. A parafia sąsiednia, Nowa Huta-Bieńczyce, liczy już 70 tysięcy dusz. Niedawno napisano o niej w „Tygodniku Po­wszechnym”, że jest największa w Europie. (...) Więc zwraca­my się z prośbą. Gdybyście (...) przyszli do Kurii Metropolital­nej w Krakowie, tobyście zobaczyli taki stos papierów, zapisa­nych w sprawie Mistrzejowic. To są wszystko te prośby, które zanosimy o to, ażeby ten fakt społeczny, który my tutaj stano­wimy, znalazł swoje uznanie i znalazł także właściwe warunki bytowania. (...) Myślę, że prosimy o rzecz słuszną, o rzecz do­brą. I myślę, że skoro tak wiele powiedziano na temat poszano­wania potrzeb społeczeństwa, to, co my tutaj reprezentujemy, jest jakąś ważną potrzebą.”
 
 
14 V 1972 - godz. 17.00. Opactwo oo. Cystersów w Nowej Hucie - Mogile — 750-lecie.
 
            „Na miejscu starej powstała nowa huta, na miejscu małej po­wstaje wielka, olbrzymia Nowa Huta. I lud, który ją wypełnia, jest ludem polskim i ludem Bożym. I ta głęboka potrzeba łą­czenia spraw Bożych i ludzkich, łączenie modlitwy z pracą i pracy z modlitwą jest tutaj potrzebą pierwszej rangi. (...) Bi­skup krakowski, ażeby być wierny dziedzictwu Iwona Odro­wąża, który niegdyś tu, do starej huty, sprowadzał Cystersów, staje obok ludu Bożego, staje obok tego odważnego kapłana, który, tak jak niegdyś w Bieńczycach, tak teraz w Mistrzejowicach, pod gołym niebem służy ludowi Bożemu: bo tak mu każe jego kapłańskie sumienie; a biskupowi jego biskupie su­mienie każe stanąć obok tego kapłana. Chociaż się to może nie podobać, chociaż powiedziano: „niech kardynał tam nie przy­jeżdża”. Przyjeżdża i będzie przyjeżdżał, bo taka jest wola Bo­ga, a Boga trzeba bardziej słuchać niż ludzi. I taka jest wola ludu Bożego — a ludu Bożego trzeba słuchać!”
 
8 października 1972 - godz. 11.00. Kazanie ks. kardynała Karola Wojtyły
z okazji pierwszej rocznicy beatyfikacji Maksymiliana Marii Kolbego.
 
            „...w roku bieżącym wła­dze administracyjne Krakowa uznały potrzebę budowy ko­ścioła w Mistrzejowicach. Przyjmujemy to z głębokim za­dowoleniem. Równocześnie pragniemy podkreślić, że Kuria Metropolitalna w Krakowie od dawna już występuje o utworzenie parafii w Mistrzejowicach (...) o to będziemy nadal zabiegać, uważając, że starania nasze są słuszne i sprawiedliwe.”
 
 
24 grudnia 1972 - godz. 23.00. Nowa Huta – Mistrzejowice
kard. Karol Wojtyła przed pasterką:
 
            „Myślą i sercem jestem tutaj wciąż. Mistrzejowice stały się teraz tak ważną i tak doniosłą sprawą dla Kościoła krakowskiego, jak ongiś były Bieńczyce. I tam dawniej odprawiałem zawsze pasterkę, ale teraz już tam się kościół buduje. Natomiast tutaj Pan Jezus (...) rodzi się pod gołym niebem (...) Życzę Wam wszystkim wytrwania (...) ażeby kościół w Mistrzejowicach, któ­ry został już uzgodniony, mógł zacząć się budować (...) Udaję się do Waszych braci i sióstr na Wzgórzach Krzesławickich i przekażę im także życzenie od Was.”
 
 
22 kwietnia 1973 - godz. 6.00. Wielkanoc – Mistrzejowice
Kazanie ks. kardynała Karola Wojtyły na Mszy św. rezurekcyjnej
 
            „Kiedy tutaj biskup Kościoła krakowskiego staje wśród was — nie w Katedrze, choć i tam podąża na uroczystość Zmartwych­wstania — to dlatego, że na tym miejscu przykład, jaki nam daje Chrystus swoim Zmartwychwstaniem, działa szczególnie wymownie. Słyszałem od kapłana, który prowadził tutaj reko­lekcje wielkopostne w Wielkim Tygodniu, jak w nich uczestni­czyliście. Słyszałem, jak w deszczu, nie zważając na niepogodę, kapłani spowiadali, a wierni przystępowali do sakramentu po­kuty, czekając w kolejkach. Bo „On nam na przykład dan jest, iż mamy zmartwychpowstać”.
 
 
4 listopada 1973. Kazanie ks. kardynała Karola Wojtyły w Raciborowicach
z okazji 500–lecia kościoła.
 
            „Przecież na terenie parafii raciborowickiej znajdowała się miejscowość Bieńczyce. Ja jeszcze dobrze pamiętam tę miejsco­wość Bieńczyce jako jedną z miejscowości należących do tutej­szej parafii, gdzie proboszcz lub jego współpracownik dojeżdżał w niedzielę ze mszą św. do tamtejszej małej kaplicy (...), przy której pracowały siostry zakonne. I otóż ta mała kapliczka w Bieńczycach stała się początkiem wielkiego kościoła dla no­wej parafii (...) jest to parafia Nowa Huta — Bieńczyce. (...) Ale nie koniec na tym (...) Po kilku latach ta parafia okazała się niewystarczająca (...) Trzeba więc było pomyśleć o nowym miejscu, o nowym początku parafii i to znowu stało się na te­renie dawnej parafii raciborowickiej, w miejscowości dobrze wam znanej, która nosi nazwę Mistrzejowice (...) Popatrzcie się, co wynikło z konsekracji waszego kościoła przed 500 laty! (...) on został przez Opatrzność Bożą postawiony tutaj i konsekro­wany tutaj przed pięcioma wiekami, ażeby z niego wyłoniły się nowe kościoły i nowa parafia wówczas, gdy przyjdzie po temu czas.”
 
 
1 grudnia 1973 – sobota. Uroczyste przeniesienie Krzyża Misyjnego i Tabernakulum z Najświętszym Sakramentem z „zielonej budki” do nowej kaplicy w procesji, której przewodniczył kanclerz Kurii Metropolitarnej ks. M. Kuczkowski i poświęcenie kaplicy oraz sal katechetycznych przez ks. Kard. Karola Wojtyłę. Film Jerzego Ridana.
 
            „… i tak wyrosła społeczność: pokazała światu, że jest, swoją wiernością, swoją wytrwałością …, tym wytrwaniem dawaliście świadectwo swojej wiary i obecności Kościoła. W tej nowej części Nowej Huty, której na imię Mistrzejowice. To świadectwo stało się wymowne, stało się przekonywujące; stało się ono szczególnie wymowne i przekonujące…, w tę noc wigilijną Bożego Narodzenia, gdy po raz pierwszy przybyłem do was jako wasz biskup, ażeby stanąć przy waszym proboszczu i przy was, żeby zaświadczyć wspólnie z wami, że sprawa, którą wyrażacie, jest naszą sprawą, sprawą całego Kościoła krakowskiego, sprawą całego Kościoła Bożego w Polce: bo biskup Kościoła krakowskiego i kardynał jest wyrazicielem spraw Kościoła Bożego archidiecezji krakowskiej i w całej Polsce…Dziękuję wszystkim parafianom, którzy w tak krótkim czasie, gdy osiedle jest jeszcze w rozbudowie, już zdobyli tę pełną świadomość parafialną; co zwykle w nowych osiedlach nie idzie tak łatwo.”
 
24 grudnia 1973 - godz. 24.00. Mistrzejowice – pasterka
Kardynał Karol Wojtyła wygłosił kazanie.
Przed pasterką odwiedził Wzgórza Krzesławickie, gdzie powiedział:
 
            „Przybywam tutaj wspólnie z ks. biskupem Julianem Groblickim, który będzie sprawował pasterkę u was w tym roku; ja celebrowałem w roku ubiegłym. Ja zaś udaję się do Mistrzejowic – tak musimy się zmieniać z roku na rok. Jednakże z potrzeby serca przybywam tutaj, ażeby powiedzieć wam słowa najgorętszych życzeń… jesteśmy przekonani, że stanie się zadość sprawiedliwości. I że nie będziemy musieli na deszczu i chłodzie, pod gołym niebem, z roku na rok, przezywać tej pasterki, a także wszystkich innych niedziel i świąt całego roku, ale znajdzie się wreszcie ten upragniony dach nad głową; żebyście mogli po ludzku obcować ze swoim Bogiem, a także i z sobą wzajemnie.”
 
 
14 kwietnia 1974 - godz. 6.00. Mistrzejowice, rezurekcja
kazanie ks. kardynała Karola Wojtyły:
 
            „O samotności Chrystusa w Ogrojcu, przed sądzącymi Go, na krzyżu” Dzisiaj rano — samotność Zmartwychwstania. Jest w tym wielkość jedyna i niepowtarzalna. Wielkość nadrzędna; tę drogę Syn Boży, Jezus Chrystus, mógł przejść tylko sam. Żaden człowiek nie mógł z Nim tej drogi przejść. Tę drogę musiał przejść sam, ażeby nam ją pokazać, ażeby na tej drodze pozostać po wszystkie czasy naszym przewodnikiem i wodzem. Bo chociaż tutaj na ziemi mamy różnych przywódców, panów, królów, władze doczesne, to na tej drodze, która prowadzi po­przez śmierć człowieka, nie mamy żadnego wodza. Tam wszyscy odstępują od człowieka — zostaje tylko Chrystus. I On jest je­dynym wodzem poprzez najtrudniejsze przejście każdego czło­wieka, to jest przejście z życia do śmierci i z śmierci do życia, do wieczności. (...) (Pan Jezus po swoim przejściu od śmierci do Zmartwychwstania odnalazł wszystkich, których nauczał, i ka­zał im być swoimi świadkami; tak samo nam.) I staraliśmy się być z Nim i w prastarej Katedrze wawelskiej, i w tylu para­fiach, i w tylu kościołach, i w tej tu również Waszej, tworzącej się parafii wokół kościoła, który ma powstać, którego rozpo­częcia budowy z całego serca dzisiaj Wam życzę: i bardzo pro­szę, ażeby ta sprawa mogła już ruszyć z miejsca. Bo przecież na tych wszystkich miejscach, w tych wszystkich wspólnotach, i w tej tutejszej parafii, chcemy być świadkami Jezusa Chry­stusa. (...) {chcemy] dawać Mu świadectwo w naszych czasach. W tych nowych warunkach, w tych nowych okolicznościach ży­cia, wśród tego tworzącego się nowoczesnego miasta, przy tym olbrzymim kombinacie, a równocześnie tutaj, w obrębie prasta­rego, królewskiego Krakowa, niedaleko Wawelu, chcemy dawać świadectwo Jezusowi Chrystusowi. (...)
Cieszę się, że znowu dzisiaj rano mogę z Wami śpiewać „Alleluja” Zmartwychwstania Chrystusowego: tutaj w tych boha­terskich Mistrzejowicach, które tak stanowczo i tak cierpliwie wypracowują swoją wspólnotę parafialną i swoją budowę ko­ścioła.”
 
 
14 sierpnia 1974. Pierwsze nabożeństwo do bł. Maksymiliana M. Kolbego,
dzień odpustu.
Ośrodek duszpasterski odwiedził Ks. Kardynał Karol Wojtyła i Ks. Bp Andrzej Deskur.
Kazanie ks. kardynała Karola Wojtyły:
 
            „Dzisiaj, kiedy to wszystko wspominamy, to ten całokształt, te dzieje jednej wspólnoty, stają się w naszych oczach jakimś szczególnym tytułem chwały bł. Maksymiliana, naszego rodaka, świętego naszych czasów. Jakimś szczególnym promieniem, który rzuca on na swoją ukochaną ziemię ojczystą, jakimś szczególnym ogniwem, przez które łączy się on w tajemnicy świętych obcowania z Kościołem pielgrzymującym, z Kościołem walczącym, z Kościołem zdobywającym prawo swojego istnienia na tej ziemi, w tym mieście Krakowie, w Nowej Hucie, w Mistrzejowicach.
Jest to całość, jest to całokształt ogromnie żywy i przekony­wający. Jeżeliby ktoś chciał się uczyć tajemnicy Kościoła, rze­czywistości Kościoła, to wystarczy ten całokształt obejrzeć, prze­niknąć do głębi, i wszystko w nim znajdziemy. Znajdziemy w nim Chrystusa i Jego Eucharystię, i zdecydowane na wszystko wyznanie wiary, to, co się nazywało w języku starochrześcijańskim martyrium, i świętych obcowanie, i Błogosławionego, i lud Boży, i kapłaństwo. Wszystko to razem, oaza żywego Kościoła, to wszystko w ciągu tych kilku lat historii mistrzejowickiej; po­łączonej tak ściśle z postacią błogosławionego naszego rodaka, Maksymiliana.”
 
 
13 września 1976 - godz. 18.00. Kazanie ks. Kardynała Karola Wojtyły
wygłoszone po śmierci ks. kan. Józefa Kurzeji podczas Mszy św. w Mistrzejowicach.
 
            „Drodzy parafianie mistrzejowiccy! W dniu, w którym odprowadziliście na miejsce wiecznego spoczynku Waszego duszpasterza, śp. Ks. Józefa Kurzeję, nie było mnie w Polsce i nie mogłem uczestniczyć w tym wielkim wydarzeniu, które tak głęboko przeżyła cała tutejsza społeczność parafialna.
 Dzisiaj, dopiero co wróciwszy, uważam za swój obowiązek, a także za głęboką potrzebę serca, ażeby tu przybyć, i ażeby powiedzieć – już na kilka tygodni po jego śmierci i pogrzebie – to, co biskup powinien powiedzieć nad trumną zmarłego kapłana. Nie waham się powiedzieć – niezwykłego kapłana”.
 
 
9 listopada 1976 - godz. 9.00. W Kalwarii Zebrzydowskiej
w czasie pielgrzymki kapłanów. Kardynał Karol Wojtyła mówił:
 
            „Przybywamy do Kalwarii, aby stworzyć wspólnotę przy Maryi, u Jej boku przeżyć nasze problemy, radości i niepokoje i u Jej stóp złożyć dziękczynienie, błaganie i przebłaganie. Powody do radości i dziękczynienia to liczne powołania kapłańskie, budzące się uczestnictwo młodzieży w życiu Kościoła, rozwijająca się teologia w Krakowie, inicjatywy kapłanów w tworzeniu nowych duszpasterstw, dla niektórych staje się to dziełem życia jak np. w przypadku śp. ks. Józefa Kurzeji.”
 
 

9 czerwca 1979 – sobota. Nowa Huta – Mogiła

Kazanie Ojca św. Jana Pawła II – fragment o mistrzejowicach.

 

„… I dlatego też, obecny tu dzisiaj wśród was, składam dzięki Bożej Opatrzności, że mogłem wraz z wami, wraz z całym nowym ustrojem budować Nową Hutę na fundamencie Chrystusowego Krzyża. Że mogłem ją budować nie tylko w Bieńczycach, ale także w Mistrzejowcach. Pamiętam początki tego dzieła: najpierwsze początki i wszystkie kolejne etapy jego narastania. Razem z wami wracam modlitwą i sercem do trumny śp. księdza Józefa, który to dzieło zapoczątkował, wkładając w nie wszystkie siły, składając na jego ołtarzu całe swoje młode życie. Dziękuję parafianom Mistrzejowic, dziękuję wszystkim, którzy to dzieło kontynuują z taką miłością i wytrwałością.”

 

22 czerwca 1983 - godz. 17.00. W czasie konsekracji naszego kościoła
Ojciec św. Jan Paweł II powiedział:
 
       „Dzisiaj dawny wasz biskup, metropolita krakowski, a od 1978 roku, za niezbadanym zrządzeniem Bożej Opatrzności, biskup Rzymu – poświęca ten kościół, dokonuje jego konsekracji.”
 
17 września 1992 Jan Paweł II napisał:
 
„Bardzo uradowała mnie wieść o ukończeniu budowy kapliczki Matki Bożej Łaskawej na miejscu, gdzie przed laty rodziła się mistrzejowicka parafia.”
 
13 XI 2003 Podziękowanie z Rzymu:
 
            „Jego Świątobliwość Jan Paweł II wyraża wdzięczność za życzenia, jakie nadesłał Ks. Prałat z okazji 25. rocznicy wyboru na stolicę św. Piotra, a zwłaszcza za modlitwę w jego intencji.”
 
21 IV 2004 Podziękowanie z Rzymu
 
            „Jego Świątobliwość Jan Paweł II wyraża serdeczną wdzięczność za pamięć, wielkanocne życzenia i za modlitewne wsparcie w Jego apostolskiej posłudze.”

 

Wizyty: 2425332
Wizyty dzisiaj: 377
Osób on-line: 41
Strona działa od 1 X 2009 r.